مارتین اسکورسیزی

مارتین چارلز اسکورسیزی (/skɔːrˈsɛsi/ skor-SESS-ee، ایتالیایی: [skorˈseːze, -se]؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۴۲) یک فیلمساز آمریکایی است. او که یکی از چهره‌های مهم عصر جدید هالیوود است، جوایز بسیاری از جمله یک جایزه آکادمی، چهار جایزه بفتا، سه جایزه امی، یک جایزه گرمی و سه جایزه گلدن گلوب دریافت کرده است. او با جایزه دستاورد زندگی AFI در سال 1997، ادای احترام انجمن فیلم مرکز لینکلن در سال 1998، نشان افتخار مرکز کندی در سال 2007، جایزه Cecil B. DeMille در سال 2010 و جایزه BAFTA در 2 جایزه دریافت شده است. ثبت ملی فیلم توسط کتابخانه کنگره به‌عنوان «از لحاظ فرهنگی، تاریخی یا زیبایی‌شناختی مهم». اسکورسیزی در سال 1968 مدرک کارشناسی ارشد هنر را از دانشکده فرهنگ، آموزش و توسعه انسانی استاینهارت دانشگاه نیویورک دریافت کرد. اولین کارگردانی او با نام «آن کسی که در من را می زند» (1967) در جشنواره فیلم شیکاگو پذیرفته شد. در دهه‌های 1970 و 1980، فیلم‌های اسکورسیزی، که بسیار تحت‌تاثیر پیشینه و تربیت ایتالیایی-آمریکایی او در شهر نیویورک قرار داشتند، بر مردان شیطون‌باز متمرکز بودند و جنایت، تبهکاری، نیهیلیسم و ​​مفاهیم کاتولیک گناه و رستگاری را بررسی می‌کردند. سبک‌های علامت تجاری او در استفاده گسترده از حرکت آهسته و فریم‌های ثابت، روایت صوتی، تصاویر گرافیکی از خشونت شدید و استفاده آزادانه از ناسزا برای اولین بار در خیابان‌های پست (1973) نشان داده شد. اسکورسیزی برنده نخل طلای کن با راننده تاکسی (1976) شد که با بازی رابرت دنیرو در نقش یک کهنه سرباز ویتنام. دنیرو از طریق هشت فیلم دیگر، از جمله نیویورک، نیویورک (1977)، گاو خشمگین (1980)، پادشاه کمدی (1982)، دوستان خوب (1990)، کازینو (1995) و مرد ایرلندی (2019) با اسکورسیزی مرتبط شد. در دهه‌های بعد، او با مجموعه‌ای از همکاری‌ها با لئوناردو دی‌کاپریو، از جمله باندهای نیویورک (2002)، هوانورد (2004)، رفتگان (2006)، جزیره شاتر (2010) و گرگ وال استریت (2013) به موفقیت در گیشه دست یافت. او با دنیرو و دی کاپریو در «قاتلان ماه گل» (۲۰۲۳) کار کرد. او همچنین پس از ساعت‌ها (1985)، رنگ پول (1986)، آخرین وسوسه مسیح (1988)، عصر بی‌گناهی (1993)، کندون (1997)، هوگو (2011) و سکوت (2016) را کارگردانی کرد. او در تلویزیون، قسمت‌هایی را برای سریال‌های HBO Boardwalk Empire (2010–2014) و Vinyl (2016) و همچنین مستند HBO Public Speaking (2010) و سریال مستند Netflix Pretend It's a City (20) را کارگردانی کرده است. او همچنین چندین مستند راک را کارگردانی کرده است، از جمله آخرین والس (1978)، بدون جهت به خانه (2005)، و نور بدرخش (2008). او تاریخ سینما را در مستندهای «سفر شخصی با مارتین اسکورسیزی در میان فیلم‌های آمریکایی» (1995) و «سفر من به ایتالیا» (1999) بررسی کرده است. او که مدافع حفظ و مرمت فیلم است، سه سازمان غیرانتفاعی را تأسیس کرده است: بنیاد فیلم در سال 1990، بنیاد سینمای جهان در سال 2007 و پروژه میراث فیلم آفریقا در سال 2017.