بیلی وایلدر

بیلی وایلدر، متولد ساموئل وایلدر. 22 ژوئن 1906، کارگردان، فیلمنامه نویس و تهیه کننده اتریشی الاصل بود که به عنوان یکی از موفق ترین فیلمسازان عصر طلایی هالیوود شناخته می شود. امروزه او بیشتر به خاطر کمدی هایش شناخته می شود، اگرچه درام و فیلم نوآر نیز کارگردانی می کرد. وایلدر یکی از تنها پنج نفری است که به عنوان تهیه کننده، کارگردان و نویسنده برای همان فیلم (آپارتمان) برنده جوایز اسکار شده است. کار وایلدر در آلمان آغاز شد، جایی که او از سال 1930 به عنوان نویسنده برای فیلم‌های کمدی مشغول به کار شد. پس از به دست گرفتن قدرت توسط نازی‌ها در سال 1933، او به ایالات متحده مهاجرت کرد و در آنجا به نوشتن فیلمنامه‌هایی از جمله Ninotchka اثر ارنست لوبیچ (1939) و توپ آتش هاوارد هاکس (194) ادامه داد. از اوایل دهه 1940، وایلدر اجازه داشت فیلمنامه های خود را فیلمبرداری کند و به این ترتیب نام خود را به عنوان کارگردان بر سر زبان ها انداخت. در ابتدا، بزرگترین موفقیت های او شامل فیلم های نوآر عمدتاً دراماتیک مانند غرامت مضاعف (1944)، آخر هفته گمشده (1945)، بلوار غروب (1950) و آس در سوراخ (1951) بود. تنها در آن زمان بود که او به طور فزاینده ای به کمدی روی آورد، از جمله استالاگ 17 (1953)، سابرینا (1954) و خارش هفت ساله (1955)، اگرچه او یک انحراف کوچک به درام دادگاه با شاهد برای دادستان (1957) انجام داد. او با بعضی ها داغش را دوست دارند (1959) و آپارتمان (1960) معروف ترین و احتمالاً موفق ترین فیلم های کمدی خود را ساخت، که دومی حتی پنج جایزه اسکار دریافت کرد. وایلدر در یک، دو، سه (1961) به شرایط آن زمان در کشور سابق خود، آلمان، پرداخت و کمدی رمانتیک موفق Irma la Douce (1963) را ساخت. در دو دهه پس از آن، وایلدر هفت فیلم دیگر ساخت که کمتر مورد استقبال منتقدان و تماشاگران قرار گرفت، اگرچه درام آلمانی-فرانسوی فدورا (1978) امروزه توسط کارشناسان عمدتاً پرمدعا و پرمدعا با دید مثبت تری دیده می شود. مدتی بعد، وایلدر به عنوان کارگردان فهرست شیندلر مورد بحث قرار گرفت، که او به عنوان پایان کار طولانی خود می خواست، اما در نهایت به دلیل سن بالا مجبور شد آن را رد کند.